Sommige verhalen schrijven zichzelf niet vanzelf.
Dit is zo’n verhaal.
Een verhaal dat pijn doet, maar dat verteld moet worden. Omdat het onlosmakelijk verbonden is met wie wij zijn en met deze plek.
Campos – het begin van alles
Ons eerste huisdier hier was Campos.
Hij heeft 17 gelukkige jaren bij ons gehad. Een uitzonderlijk brave hond: trouw, zacht en altijd aanwezig. Campos maakte de beginjaren van onze droom mee. Hij zag ons bouwen, volhouden en groeien.
Hij was jarenlang de mascotte van Domaine des Campeaux.
Vandaag rust hij onder de grote eikenboom.
Pucky – de vrije ziel
Naast hem ligt Pucky, zijn broertje, onze jachthond.
Hij kwam hier volledig uitgeput aan, zonder halsband of chip. We hebben alles gedaan om zijn eigenaar te vinden, maar niemand kwam hem opeisen. Later ontdekten we dat hij wagenziek was: iets wat natuurlijk niet ideaal is voor een jachthond. We vermoeden dat hij daarom ergens in ons bos werd achtergelaten.
Voor ons betekende het vooral dat we er een nieuwe viervoeter bij kregen.
Pucky was een echte avonturier. Elke nacht liep hij weg en elke ochtend kwam hij terug, vaak met kleine verwondingen van zijn nachtelijke tochten. Daarom besloten we uiteindelijk een hondenhok te bouwen, zodat hij ’s nachts samen met Campos veilig kon slapen.
Hij had een sterk karakter. Bezoekende honden waren voor hem geen goed idee – en zo ontstond ook de regel dat er op het domein geen andere honden worden toegelaten.
Pucky mocht 16 jaar bij ons leven. Waakzaam, karaktervol en loyaal.
Clochard – gevonden door Silke
Onder de eikenboom ligt ook Clochard.
Zijn verhaal begon in L’Isle-sur-la-Sorgue. Kleine Silke zag daar een kartonnen doos staan met vijf kleine puppy’s, vol vlooien en zonder thuis. We konden dat niet zomaar laten gebeuren.
Een man zei dat we ze allemaal mochten meenemen, maar één pup was voor ons al genoeg. Een klein zwart zwerfhondje met zware ADHD.
Na zijn castratie werd hij rustiger en groeide hij uit tot Silke’s beste vriend.
Zijn tijd bij ons was helaas veel te kort. Slechts vier jaar mocht hij hier leven. Zijn verlies kwam te vroeg en onverwacht.
Maar hoe kort zijn leven ook was, zijn plaats in ons hart was groot.
Witje – zacht en trouw
Ook Witje rust onder de grote eikenboom.
Zij was 12 jaar bij ons. Een ongelooflijk lieve en rustige hond, zacht van karakter en altijd in de buurt.
Haar overlijden 2 jaar geleden in november liet een grote leegte achter. Het afscheid was zwaar en haar gemis is er nog elke dag.
Paco de hartendief van vandaag
En vandaag is er nog Paco.
Onze labradoodle, 8 jaar oud, en zonder twijfel de hartendief van iedereen die hier komt. Paco brengt leven, lichtheid en troost.
Hij vangt verdriet op zonder woorden en geeft liefde zonder voorwaarden.
Hij draagt het verhaal verder.
Meer dan honden
Onze dieren waren nooit “gewoon honden”. Ze waren familie.
Ze liepen mee door verbouwingen, door moeilijke keuzes, door vreugde en verdriet. Ze waren er altijd, stil en trouw.
Onder de grote eikenboom ligt geen afscheid alleen.
Daar ligt liefde.
Herinnering.
Verbondenheid.
En zolang Paco hier rondloopt, leeft dat alles verder. 🌳🐾